Józefa Olszyna-Wilczyńskiego, czytamy m.in.:
Wojna z Ukraińcami i bolszewikami 1 listopada 1918 został przyjęty do tworzącego się Wojska Polskiego i awansowany przez generała Bolesława Roję na podporucznika. W trakcie wojny polsko-ukraińskiej, w szeregach 5 pułku piechoty Legionów wziął udział w odsieczy Przemyśla oraz Lwowa, a wiosną 1919 w walkach o Wilno. Później będąc II adiutantem w dowództwie 1 Dywizji Piechoty Legionów, a następnie szefem oddziału V w dowództwie 3 Armii, uczestniczył w wojnie z bolszewikami. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”.
Okres międzywojenny
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 486. lokatą w korpusie oficerów piechoty. lipcu 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II batalionu 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie. Do stycznia 1930 pełnił służbę w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. 23 stycznia 1928 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 67. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1930 został przeniesiony do Komendy Garnizonu i Placu stołecznego miasta Warszawa na stanowisko zastępcy komendanta.