Plan zdobycia Wejherowa zakładał natarcie na 12 marca godz. 7.00. Ze względu na mgłę przygotowanie artyleryjskie rozpoczęto 60 minut później. 3 batalion wspierał 329 pp 101 DP i miał za zadanie wiązać Niemców walką wzdłuż szosy. 2 batalion na lewym skrzydle wspierał 321 pp i miał za zadanie wykonać obejście Wejherowa od północnego zachodu, przeciąć tor kolejowy oraz obejść miasto. Lewym sąsiadem były 40 i 44 GBPanc ze składu 11 GKPanc, a prawym 101 Dywizja Strzelecka z 40 KA. Po przygotowaniu artyleryjskim czołgi 3 batalionu dotarły do miasta, gdzie zostały zatrzymane ogniem i musiały poczekać na piechotę. 2 batalion dotarł do rampy kolejowej, zdobył cementownię i ruszył ku miastu pokonując rowy przeciwpancerne. Uderzenie to odciążyło resztę sił brygady. Niemcy zaczęli się wycofywać w stronę Redy. Dowódca brygady płk Malutin wzmocnił uderzenie, wprowadzając do walki batalion zmotoryzowany. Około południa miasto zostało zdobyte. W czasie walk o Wejherowo przez linię frontu udało się przebić na wschód zgrupowaniu niemieckiemu, które nie zdążyło wycofać się na czas w kierunku Gdyni (2500 żołnierzy, 35 czołgów, 12 dział pancernych).