W czasie II wojny światowej leczył m.in. Franciszka Dowmonta Giedroycia i Władysława Jabłonowskiego.
Lata po II wojnie światowej Po odejściu na emeryturę w roku 1947 pracował w Wydziale Zdrowia Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Śródmieście; był konsultantem przychodni obwodowych przy ul. Marszałkowskiej 45 i ul. Pięknej 24. Uczestniczył w organizacji Spółdzielni Lekarzy Specjalistów „Zdrowie” przy ul. Żurawiej 24, w której również pracował jako lekarz. W Szpitalu Dzieciątka Jezus otrzymał tytuł honorowego konsultanta. Od roku 1951 był też członkiem honorowym Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego.mały|Grób Jana Konrada Roszkowskiego i Władysława Starkiewicza na cmentarzu PowązkowskimW latach 1948–1953 prowadził również zajęcia dydaktyczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Seminarium Duchownym przy Krakowskim Przedmieściu 52/54 – wykłady dotyczące przede wszystkim medycyny społecznej (problemy zwalczania gruźlicy, narkomanii, alkoholizmu, chorób wenerycznych), a poza tym wybranych zagadnień genetyki, teorii psychoanalizy, seksuologii.