Wyniki prac medycznych publikował głównie w „Pamiętniku Klinicznym Szpitala Dzieciątka Jezus”, m.in.: Przypadek tętnic nadliczbowych (1917), Przypadek zapalenia międzypłatowego opłucnej (1918), Krzywa elektrokardiograficzna w przebiegu zawału mięśnia sercowego i w leczeniu naparstnicą (1933).

W roku 1923 otrzymał stopień doktora, przyznany przez Uniwersytet Poznański na podstawie pracy na temat „Geneza żółtaczki hemolitycznej wrodzonej”. Był członkiem Stowarzyszenia Lekarzy Polskich (1917–1921 – prezes), Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego (wiceprezes), Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego, Towarzystwa Internistów Polskich, Wydziału Higieny Ludowej i członkiem Rady Nadzorczej Zakładu Leczniczego „Pod Piastem” S.A. w Inowrocławiu.

W latach 1910–1920 był – wraz z Arkadiuszem Puławskim – współwłaścicielem i redaktorem „Gazety Lekarskiej” oraz członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Zdrowie”. W obu czasopismach publikował m.in. zawodowe życiorysy lekarzy, np. charakterystykę działalności Kazimierza Chełchowskiego w dziedzinie medycyny i higieny ludowej. Czasopismo „Medycyna” zamieściło w roku 1931 jego opis sylwetki Ignacego Puławskiego. Prowadził również praktykę prywatną. Był m.in. lekarzem i przyjacielem Romana Dmowskiego, którego odwiedzał niemal codziennie w ostatnich tygodniach życia.