Jeżeli ustalona dla wszystkich jednostek skonsolidowana podstawa opodatkowania jest większa od zera, podlega ona podziałowi między wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w których siedziby mają przedsiębiorstwa/zakłady grupy. Projekt dyrektywy zakłada, iż udział danego państwa w skonsolidowanej podstawie jest wyznaczany na podstawie trzech równoważnych (waga po 1/3) wskaźników, odnoszących się do przedsiębiorstwa/zakładu z siedzibą w danym państwie:
wielkości jego kapitału (aktywów); wielkości zatrudnienia – na wartość tego wskaźnika w połowie wpływa liczba zatrudnionych pracowników i w połowie koszt ich wynagrodzeń; wielkości jego obrotu.
Ostatnim krokiem jest opodatkowanie przez państwo członkowskie przypadającego na nie udziału w skonsolidowanej podstawie – wyliczonego według powyższych reguł. Wysokość stawki podatku dochodowego od osób prawnych, jaka zostanie zastosowana przez dany kraj członkowski do jego udziału w skonsolidowanej podstawie, została pozostawiona do swobodnego uznania tego państwa – nie jest przewidziana harmonizacja stawek podatku.