Duchowny przyczynił się do odbudowy dawnego znaczenia monasteru, który ponownie stał się ważnym ośrodkiem kultowym i centrum opozycji antyunijnej. W 1649 Józef Nielubowicz-Tukalski reprezentował prawosławne duchowieństwo przed trybunałem litewskim w sporze o przynależność jurysdykcyjną cerkwi w Pińsku.

W 1661, po ośmioletnim wakacie na katedrze białoruskiejTj. od śmierci biskupa Józefa Kononowicza-Horbackiego w 1653. metropolita kruticki i kołomieński Pitirim wyświęcił na biskupa białoruskiego Metodego (Filimonowicza). Chirotonia ta odbyła się wbrew zasadom prawa kanonicznego, gdyż eparchia białoruska pozostawała w jurysdykcji patriarchy Konstantynopola. Król Jan Kazimierz Waza odmówił biskupowi Metodemu wydania przywileju umożliwiającego mu podjęcie pracy duszpasterskiej. Metropolita kijowski Dionizy wyświęcił wówczas archimandrytę Józefa na biskupa mścisławskiego, a król udzielił mu stosownego przywileju.

Biskup Józef Nielubowicz-Tukalski prowadził na terenie swojej eparchii aktywną działalność duszpasterską;