Swoją dedykację obraz zawdzięcza Bractwu Paska (wzgl. Rzemienia) Matki Bożej Pocieszenia, założonemu przed 1783 przy klasztorze, które odprawiało nabożeństwa przed tymże obrazem. Członkowie tego stowarzyszenia odznaczali się rzemiennymi pasami, które nosili na swym odzieniu. Na przełomie lat 70./80. XVII wieku w Sanoku obchodzono święto Matki Bożej Pocieszenia w sierpniu.
Przez wiele lat obraz znajdował się w lewej (północnej) nawie kościoła, przez to zwanej zwyczajowo kaplicą Matki Bożej Pocieszenia. Odnowienia obrazu dokonywano w 1877, w grudniu 1888 (restaurację wykonał Ferdynand Majerski z Przemyśla, zaś odnowienia i oczyszczenia srebrnej sukienki sanocki brązownik Aleksander Piech). Wówczas ustanowiono dwie zasuwy na ołtarzu, na których widniały obrazy Matki Bożej Niepokalanej (kopia dzieła B.E. Murillo) i wizerunek Świętego Walentego. Pod koniec lat 80. XIX wieku ubogacenie ołtarza fundowali mieszkańcy miasta (m.in. małżonki Jana Gawła i Romana Zdankiewicza). Aleksander Piech wykonał w kaplicy Matki Bożej Pocieszenia pająk (1887), skarbonę (1889). W czerwcu 1889 ołtarz z obrazem został poświęcony.