Carpini wspomina o obrzędach pogrzebowych i dwóch cmentarzach, pochówku chanów i ludzi niezamożnychІоаннъ де Плато Карпини, Исторія монгаловъ, s. 11–12.. Wzmiankuje także o bogu ItogaІоаннъ де Плато Карпини, Исторія монгаловъ, s. 10.
Relacja C. de Bridii Dzieło podróżnika na dwór chana mongolskiego C. de Bridii Historia Tartarorum uzupełnia relację Carpiniego. Podobnie jak Carpini pisze, że Mongołowie czcili wiele bożków w postaci idoli, składając im w ofierze przeznaczone na ubój zwierzęta. Wspomina również o zasadzie niełamania kości. Mongołowie oddawali bogom pokłon w południe, zmuszając do tego również jeńców. Wzmiankuje o pochówkach z tą różnicą, że bogaci według niego grzebani byli w stepie w pozycji siedzącej. Nad nimi rozkładano namiot, gdzie ustawiano miski z mięsem i kobylim mlekiem oraz srebro i złoto. Koń zmarłego był zjadany przez przyjaciół, a skóra wierzchowca wypychana słomą i umieszczana na słupie. Według Bridii w kraju Mongołów istniały dwa strzeżone cmentarze dla ubogich i zamożnych. Ciała poległych wojowników niezależnie od miejsca śmierci sprowadzano i grzebano na nekropolii.