Dowództwo wojskowe w jurcie trzymało wypchaną słomą bądź sianem skórę kozła. Idolom składano ofiary z pierwszego mleka oraz jedzenie lub napój przed każdym posiłkiem. Po uboju bałwanowi dawano serce, które po nocy gotowano i spożywanoІоаннъ де Плато Карпини, Исторія монгаловъ, s. 7–8.
Deifikowano Czyngis-chana, któremu wykonywano idola i umieszczano na wozie przed domostwem. Potem składano mu dary, w tym narowiste konie i inne zwierzęta. Takim zwierzętom w razie ich późniejszego zabijania starano się nie łamać kości, które należało spalić. Czyngis-chanowi oddawano cześć boską, wyrażoną w pokłonach w stronę południową. Również podbitym możnym kazano kłaniać się w podobny sposób. Wierzono w boskość księżyca, ognia, wody i ziemi, ofiarując im głównie przed porannym posiłkiem pierwociny pożywienia i napojuІоаннъ де Плато Карпини, Исторія монгаловъ, s. 8.. Poza tym relacja Carpiniego skupia się na opisie przesądów, jak np. niestawianie nóg na progu jurtyІоаннъ де Плато Карпини, Исторія монгаловъ, s. 9., niewkładanie noża lub siekiery do ognia, bowiem osłabia ducha ognia, niezabijanie młodych ptaków, łamanie kości o kość oraz wylewanie napoju na ziemię. Wierzono w oczyszczającą przed złem moc ogniaS. Kałużyński, Religie Azji Środkowej i Syberii, w: Zarys dziejów religii, red. J. Keller, s. 121..