Syryjscy Mardaici, wobec swojej porażki, przeszli na stronę Arabów którzy pozwolili im zachować religię chrześcijańską pod warunkiem służby w armii. Walczyli potem na terenie Iraku i wspomagali arabskie wypady łupieżcze na Azję Mniejszą. Ostatnie wzmianki o Mardaitach w Syrii pochodzą z X wieku.
Mardaici w Bizancjum Według źródeł na tereny kontrolowane przez cesarstwo przeniosło się około 12 000 Mardaitów. Nie wiadomo jednak czy wśród nich znajdowały się także kobiety, dzieci i starcy czy tylko mężczyźnie w sile wieku, zdolni do służby wojskowej. Mardaici zostali w większości osiedleni w południowej części Azji Mniejszej, przede wszystkim w Pamfilii, Licji i Cylicji.
Na początku VIII wieku tereny na których osiedli Mardaici weszły w skład temu Kibyrrhaiotai w skład którego wchodziły wszystkie miejscowe siły lądowe i morskie. Mardaici zamieszkujący Attaleię zostali włączeni do sił morskich temu jako autonomiczna jednostka. Znajdowali się oni pod kontrolą oficera w randze katepana, który odbierał polecenia bezpośrednio od cesarza i był niezależny od lokalnych strategów.