W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 25 pułku piechoty jako adiutant i dowódca kompanii. 6 czerwca 1919, po ukończeniu kursu adiutantów sztabowych, został przydzielony z macierzystego pułku do Dowództwa 7 Dywizji Piechoty na stanowisko oficera sztabu. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Z dniem 15 lipca 1924 został przydzielony z Dowództwa 7 DP do 25 pp. Pełnił obowiązki dowódcy batalionu, a 12 marca 1926 został zatwierdzony na stanowisku oficera przysposobienia wojskowego. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1928 był komendantem obwodu Przysposobienia Wojskowego. 5 listopada 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko kierownika referatu. 31 marca 1930 został przeniesiony do 74 pułku piechoty w Lublińcu na stanowisko dowódcy batalionu, a 9 września 1932 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. Prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty.