W 1945 podczas nalotów na Bratysławę, kiedy odwoływano zajęcia w szkole, kajakarz w przeciwieństwie do swoich rówieśników nie schodził do schronu, a brał kajak i wypływał na wodę. Jak sam później przyznał, nie zdawał sobie sprawy z grożącego mu wówczas niebezpieczeństwa. Również w 1945 roku, podczas odbijania miasta przez armię radziecką, jedna z rakiet wystrzelonych z Katiuszy trafiła w dom Matochów niszcząc go zupełnie. Rodzina trafiła wówczas do mieszkania zastępczego.
Dwa lata po zakończeniu wojny, w 1947 w Pradze odbywały się kwalifikacje do Igrzysk Olimpijskich rozgrywanych w następnym roku w Londynie. Podczas tych zawodów Matocha zdobył nominację olimpijską, pokonując na 10 km mistrza Czechosłowacji – Vambera – o około cztery minuty.
Przed igrzyskami trafił do wojskowego klubu ATK (późniejsza Dukla), z którym został zgrupowany w praskim Zbrasławiu. Jednocześnie u niejakiego Turečka w oddalonej o 12 km Podolí sam budował sobie kajak. Aby wywiązać się ze swoich obowiązków trasę Zbrasław–Podolí codziennie na piechotę pokonywał czterokrotnie. Podczas samej olimpiady, startując na kajaku własnej produkcji, zajął 9. miejsce w finale wyścigu na 10 km.