Ponadto do istotnych wad tego naboju zaliczał się znaczny wpływ na szybkie zużywanie się luf karabinów oraz tendencja do zakleszczania się ich zamków, które niejednokrotnie można było otworzyć dopiero po użyciu młotka.
Powstanie i rozwój thumb|Mauser M1918 Z czasem opracowano broń wyspecjalizowaną do zwalczania pojazdów pancernych. Pierwszym karabinem przeciwpancernym został Mauser M1918 kalibru 13,2 mm, zdolny przebijać pancerze nowszych czołgów. Karabin nie cieszył się jednak popularnością wśród żołnierzy, ze względu na znaczny odrzut mogący doprowadzić do złamania obojczyka strzelca. thumb|PTRS Koncepcja karabinów przeciwpancernych była dalej rozwijana w dwudziestoleciu międzywojennym. W latach 30 XX w. można było zaobserwować wprowadzenie szeregu konstrukcji tego typu broni w poszczególnych państwach. Jako przykład mogą posłużyć brytyjski Boys, niemiecki PzB 38, polski wz. 35 („Ur”), fiński Lahti L-39 czy japoński Typ 97. Badania nad karabinami przeciwpancernymi prowadzono także w Stanach Zjednoczonych, nie opracowano tam jednak karabinu stricte przeciwpancernego, wykorzystując w tej roli 12,7 mm karabin maszynowy Browning M2.