thumb|Polski karabin przeciwpancerny wz. 35 „Ur” Karabin przeciwpancerny (pot. rusznica przeciwpancerna) – odmiana karabinu przeznaczona do zwalczania czołgów i innych pojazdów pancernych, o kalibrze do 20 mm.
Historia Początkowe improwizacje thumb|Pocisk K Patrone Po pojawieniu się na polach bitew I wojny światowej brytyjskich czołgów, rozpoczął się wyścig zbrojeń pomiędzy grubością ich pancerza a możliwościami jego penetracji przez żołnierzy piechoty. Pierwszą, improwizowaną odpowiedzią niemiecką na ten problem był tzw. „odwrócony nabój”, wystrzeliwany ze standardowych karabinów powtarzalnych. Był to zwykły nabój typu 7,92 × 57 mm Mauser z nieco powiększonym ładunkiem prochowym i pociskiem obróconym o 180°, co dawało mu nieco większą możliwość przebicia pancerza.
Następnym krokiem był specjalnie zaprojektowany nabój przeciwpancerny K Patrone 7,92 mm. Miał on zwiększony ładunek prochowy i pocisk ze stalowym rdzeniem. K Patrone miał początkowo ok. 30% szansę na przebicie pancerza grubości 8 mm, jednak wraz z jego pogrubieniem zaczął tracić na skuteczności, sprawdzając się głównie przy niszczeniu samochodów pancernych.