Od 1872 do 1874 roku kontynuował studia w Berlinie, dzięki stypendium, które otrzymał od „Junimea”.

Od 1874 do 1877 roku pracował jako dyrektor Biblioteki Centralnej w Jassach, zastępca nauczyciela, inspektor szkolny w regionie Jass i Vaslui, redaktor gazety „Curierul de Iași” („Kurier Jass”) – wszystko dzięki przyjaźni z Titu Maiorescu, przewodniczącym Junimea i rektorem Uniwersytetu w Jassach. Kontynuował publikacje w „Convorbiri literare”. Stał się również dobrym przyjacielem Iona Creangi, którego przekonał do zostania pisarzem i wprowadził do literackiego klubu „Junimea”.

W 1877 przeprowadził się do Bukaresztu, gdzie do 1883 był aktorem, później redaktorem naczelnym gazety „Timpul”. W tym czasie napisał Scrisorile, Luceafărul, Odă în metru antic. Większość najpopularniejszych dzieł pisarza została stworzona właśnie w tym czasie, gdy Rumunia walczyła z Wysoką Portą w X wojnie rosyjsko-tureckiej, i trwał wyścig dyplomatyczny, w którym kraj ostatecznie uzyskał niepodległość.

W czerwcu 1883 roku poeta poważnie zachorował i był hospitalizowany w szpitalu dr. Șuțu. W grudniu tego roku został wydany tomik Poesii, z wybranymi wierszami i przedmową Titu Maiorescu.