W tym samym czasie zaczął pisanie swojej noweli Geniu pustiu (Zmarnowany geniusz), która została opublikowana pośmiertnie w 1904 w nieskończonej formie.
Pierwszego kwietnia 1869 roku został współzałożycielem kółka literackiego „Orient”, którego zainteresowania zakładały gromadzenie rumuńskiego folkloru oraz dokumentów dotyczących historii literatury rumuńskiej. 29 czerwca członkowie grupy „Orient” zostali wydelegowani do różnych regionów. Eminescu przypadła Mołdawia. Tego lata przypadkowo spotkał swojego brata Iorgu, oficera wojska, w ogrodach Cișmigiu.
Tego samego lata 1869 roku opuścił trupę Pascaly’ego i podróżował do Czerniowiec i Jass (Iași). Odnowił kontakty z rodziną – jego ojciec obiecał mu regularne dofinansowanie na studia w Wiedniu. Eminescu kontynuował pisanie i publikacje swojej poezji. Z okazji śmierci poprzedniego hospodara Wołoszczyzny, Barbu Știrbei, opublikował ulotkę La moartea principelui Știrbei. thumb|right|120px|Mihai Eminescu (Kiszyniów, Mołdawia)