Stacja Salut 4 pozostawała na orbicie ponad dwa lata, zanim spłonęła w atmosferze 3 lutego 1977 r.
Salut 5 (Ałmaz 3)
Stację Salut 5 wyniesiono na orbitę 22 czerwca 1976 roku. Stanowiła trzecią i ostatnią stację programu Ałmaz. Odwiedziły ją dwie załogi – na pokładzie Sojuza 21 i Sojuza 24. 26 lutego 1977 roku od bazy odłączył się lądownik, zawierający materiały badawcze, których rodzaju bliżej nie sprecyzowano, i pomyślnie powrócił na Ziemię. Sama baza Salut 5 zakończyła swe istnienie 8 sierpnia 1977 roku.
Salut 6 (DOS 5)
Salut 6, wystrzelony 29 września 1977, mimo zewnętrznego podobieństwa do poprzedników stanowił przełom w projektowaniu stacji kosmicznych. Wyposażony był w drugi port cumowniczy, dzięki któremu stację mogły odwiedzać automatyczne pojazdy transportowe Progress, dostarczające na pokład paliwo i zaopatrzenie. Stację odwiedziło 5 załóg długoterminowych i 11 krótkoterminowych, w tym kosmonauci z krajów Układu Warszawskiego w ramach programu Interkosmos. Już pierwsza załoga stacji ustanowiła rekord długości pobytu na orbicie, przebywając na stacji przez 96 dni. Najdłuższy czas pobytu na pokładzie Saluta 6 to 185 dni. Jednym z kosmonautów, którzy odwiedzili tę stację był pierwszy Polak w kosmosie, Mirosław Hermaszewski, który brał udział w misji Sojuz 30 w 1978 roku.