Nie pomogła nawet interwencja papieża Jana VI, Aldfrith pozostał nieugięty.
Prawdopodobnie za panowania Aldfritha rozpoczęto bicie srebrnych monet, tzw. sceattów. Bito je w wielu państwach anglosaskich, nawet znacznie wcześniej, jednak te nortumbryjskie wyróżniają się tym, że noszą imię Aldfritha, napisane unicjałą. Na rewersie większość z nich ma symbol lwa z podniesionym ogonem, co miało symbolizować władzę królewską.
Potężny król Wesseksu Ine, za namową swego kuzyna, biskupa Aldhelma, zdecydował się oddać Aldfrithowi za żonę swoją siostrę Kutburgę i związać oba kraje sojuszem dynastycznym. Aldfrith w ten sposób został jednym z najpotężniejszych władców anglosaskiej Anglii. Znane są imiona co najmniej dwóch synów Aldfritha: Osreda i Osrica, nie jest jednak pewne, czy ich matką była Kutburg. Wiadomo natomiast, że małżeństwo rozstało się niedługo przed śmiercią króla. Florencja z Worcester odnotowała, że rozstanie nastąpiło z inicjatywy królowej, która miała się wyrzec małżeństwa w imię miłości do Boga.