W XV wieku wieś klasztorną Starołęka dzierżawili najemcy. Zachowała się pełna treść umowy dzierżawnej z pierwszej połowy XV wieku opisująca zasady na jakich dzierżawiona była wieś Starołęka. W 1446 zawarto ugodę w sprawie dzierżawy wsi pomiędzy Andrzejem Bolestą, przeorem klasztoru Bożego Ciała, a Januszem Zieleńskim, dzierżawcą wsi Starołęka i Czapury oraz tamtejszych folwarków i sołectwa w starołęskiego. Według umowy Janusz miał posiadać w dzierżawie te wsie wraz z folwarkami i sołectwem w roku bieżącym i następnym do dnia św. Marcina (czyli 11 listopada). Z tego tytułu zobowiązany był do zapłaty w obu latach po 24 grzywny na św. Marcina. Z sumy dwuletnich opłat w wysokości 48 grzywien Janusz miał potrącić sobie 42 grzywny za wcześniejszą dokonaną przez niego opłatę za sołectwo w Starołęce, które kupił za 42 grzywny. Z tej przyczyny w drugim roku zapłacił klasztorowi jedynie 10,5 grzywny i 10 groszy. Dlatego, że Janusz wziął od kmieci klasztornych 3,5 grzywny i 10 groszy powinien według umowy oddać wsie z rolami i ze stogiem siana w takim stanie, w jakim je otrzymał czyli 40 dobrych kóp dobrego żyta, w dobrych snopach powiązanych przez kmieci (łac. „de ligacione kmethonorum”), tak jak otrzymał.