Po rewolucji październikowej brał udział w pracach oddziału historyczno-filologicznego Akademii Nauk Ukrainy, publikując szereg artykułów literaturoznawczych. W 1918 r. wydał pracę pt. "Записку о каталогизации русских книг имп. Публичной библиотеки". W 1919 został profesorem uniwersytetu w Piotrogrodzie, zaś w 1920 instytutu archeologicznego. W 1921 został członkiem Akademii Nauk ZSRR. Objął funkcję głównego bibliotekarza głównej biblioteki publicznej w Piotrogrodzie. W 1924 ukazał się jego pamflet o twórczości Iwana S. Turgieniewa pt. "Необыкновенная история". W czerwcu 1927 został aresztowany przez OGPU, otrzymując karę 5 lat pobytu w łagrach. Osadzono go na Sołowkach. Od 1939 wykładał w instytucie pedagogicznym w Smoleńsku. Był współautorem "Словаря древнерусского языка XI-XVII вв.". Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 pozostał w mieście. W 1942 zaangażował się w działalność cerkwi prawosławnej na okupowanych terenach radzieckich. Wszedł w skład grupy inteligentów smoleńskich, zorganizowanej przy Soborze Uspieńskim, która pod koniec marca 1943 została przekształcona w komitet eparchialny ds. oświecenia religijnego. Ponadto prowadził wykłady ze swoich specjalności dla ludności cywilnej. Po zakończeniu wojny wykładał historię języka rosyjskiego na uniwersytecie w Wilnie.