Dmitrij Iwanowicz Abramowicz, ros. Дмитрий Иванович Абрамович (ur. 26 lipca 1873 w Gulewiczach w guberni wołyńskiej, zm. 4 marca 1955 w Wilnie) – ukraiński historyk literatury i literaturoznawca, filolog, paleograf, wykładowca akademicki, publicysta i pisarz, współpracownik cerkwi prawosławnej podczas II wojny światowej
Życiorys Ukończył wołyńskie seminarium duchowne, a następnie akademię duchowną w Sankt Petersburgu. Od 1893 stał na czele katedry języka rosyjskiego i cerkiewnosłowiańskiego oraz katedry literatury rosyjskiej w akademii. W 1896 napisał książkę pt. "Нестор-летописец". Od 1909 uczył historii literatury rosyjskiej, języka cerkiewnosłowiańskiego i paleografii na wyższych kursach kobiecych, wyższych kursach pedagogicznych Towarzystwa Pedagogiki Eksperymentalnej i innych. Otrzymał Order Świętej Anny 2 klasy i Order Św. Stanisława 3 klasy. Od 1910 był współpracownikiem wydziału rękopiśmiennego biblioteki publicznej w Sankt Petersburgu. W tym czasie pod jego redakcją ukazał się zbiór prac Michaiła J. Lermontowa, a następnie prace staroruskiej literatury i piśmiennictwa, jak "Пролог", czy "Четьи-Минеи". W 1916 wydał publikację pt. "Житие святых мучеников Бориса и Глеба".