W wyniku tych ustaw, Żydzi byli wykluczani z posad państwowych, zaś niektórych zwolniono z państwowych szkół. Dowody osobiste oznaczono pieczątką „rasa żydowska”. Pomimo tych represji, w 1941 nadal 1/4 ludności Trypolisu stanowili Żydzi, zaś we wspólnocie działały 44 synagogi. W 1942 wojska III Rzeszy, po zajęciu dzielnicy żydowskiej w Bengazi, splądrowały sklepy. Ponad 2000 Żydów deportowano do obozów pracy, gdzie powyżej 1/5 z nich zginęła.
Między II wojną światową a wojną sześciodniową
Po wyzwoleniu Północnej Afryki przez wojska aliantów, w Trypolisie doszło do pogromu. Między 5 a 9 listopada 1945 przeszło 140 Żydów zostało zamordowanych, zaś wielu więcej odniosło rany. Splądrowano prawie wszystkie synagogi w mieście, a 5 z nich zniszczono. Zdemolowanych zostało kilkaset domów i firm. W czerwcu 1948, w związku z ogłoszeniem niepodległości przez państwo Izraela i rozpoczęciem wojny izraelsko-arabskiej, antyżydowscy napastnicy zabili w Trypolisie kolejnych 12 Żydów i zniszczyli 280 żydowskich domów. Tym razem społeczność żydowska była przygotowana na obronę i oddziały samoobrony odparły napastników, nie dopuszczając do większej liczby ofiar.