Te dwie metody adresowania wykluczają się wzajemnie, co powoduje, że procesor musi dokonywać kosztownego przełączania w tryb rzeczywisty (lub wirtualny), żeby obsłużyć żądania dostępu do trybu niechronionego.
Poza konfigurowaniem środowiska i ładowaniem programu docelowego, DOS extender udostępnia między innymi warstwę translacyjną, zawierającą bufory umieszczone poniżej granicy 1 MB trybu rzeczywistego. Bufory te wykorzystywane są do przenoszenia danych między systemem operacyjnym pracującym w trybie rzeczywistym i programem pracującym w trybie chronionym. Ponieważ przełączanie trybów jest dość kosztowne, ekstendery zmniejszają liczbę przełączeń przez powielenie operacji trybu rzeczywistego we własnym środowisku trybu chronionego. Ponieważ DOS intensywnie używa przerwań do komunikacji między systemem i oprogramowaniem użytkowym, ekstendery przechwytują wiele z podstawowych przerwań sprzętowych (np. zegar czasu rzeczywistego czy kontroler klawiatury) i programowych (funkcje DOSu czy API myszki).