Elbląga: szelągi (1671–1673, niedatowane) – o bardzo niskiej zawartości srebra, bite niestarannie (ok. szt.) z powodu dotkliwego braku monet zdawkowych, półtalary (1671), talary (1671), dukaty (1671–1672), dwudukaty (1672), trzydukaty (1672).
Torunia: szelągi (1671, niedatowane), dwudukaty (1670, 1671, niedatowane), trzydukaty (1671). Prusy Królewskie nie przyjęły w ogóle monety bieżącej (tymfów, boratynków) i posługiwały się jedynie monetą dobrą – w mennicach miast pruskich w tym okresie, bito więc szelągi bilonowe, a nie miedziane.
Monety koronne i miejskie Na monetach była umieszczana tytulatura królewska:
w mniejszym lub większym skrócie – minimalnie do monogramu królewskiego: MR.
Potrójne dukaty potrójny dukat gdański, niedatowany, R8 awers: popiersie króla w wieńcu laurowym otoczone tytulaturą, rewers: widok Gdańska z herbem u dołu.