O ile kursy monet dobrych – talara i dukata – utrzymały się na poziomach z ostatnich lat panowania Jana II Kazimierza: talar – 3 złotych polskich i 15 groszy, dukat – 6 złotych polskich i 15 groszy, to analogiczne kursy w monecie bieżącej spadły do 7 i 13 złotych polskich, odpowiednio.
Mennictwo w latach 1670–1673 W okresie panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego w srebrze bito: szelągi, próbne złotówki, półtalary, oraz talary, a w złocie emitowano: dukaty, półtoradukaty, podwójne dukaty i potrójne dukaty. W koronnej mennicy w Bydgoszczy bito monety jedynie w małych seriach (próbne). Były to: złotówki (1671) – około 5000 szt., dukaty (1671) – w światowej literaturze numizmatycznej istnieje wiele rozbieżnych twierdzeń na temat istnienia autentycznych dukatów koronnych, dwudukaty (1671) – znany tylko jeden stempel. W pracy wymienione są również koronne: grosze, dwojaki, trojaki i talary, są to jednak produkty numizmatyczne (fałszerstwa) Józefa Majnerta.
Z powodu niepodjęcia pracy przez mennice państwowe, monety biły właściwie tylko mennice miejskie Prus Królewskich: Gdańska: szelągi (1670), dukaty (1670, 1672–1673, niedatowane), półtoradukaty (niedatowane), dwudukaty (niedatowane), trzydukaty (niedatowane).