testowego. RC-121C Wersja z radarem dalekiego zasięgu na pokładzie. Później nazwa zmieniona na WV-2. TC-121C Dziewięć samolotów RC-121C służących jako samoloty szkoleniowe. Później nazwa zmieniona na WE-121C. VC-121C Wersja C-121C przeznaczona dla VIP-ów. Wyprodukowano 4 egzemplarze. EC-121D Wersja z radarem dalekiego zasięgu na pokładzie. Pierwotnie nazywana RC-121D. NC-121D Wersja przeznaczona do obserwowania obiektów poruszających się z dużą prędkością w atmosferze. RC-121D Wersja z radarem dalekiego zasięgu na pokładzie. Później nazwa zmieniona na EC-121D. VC-121E Wersja zmodyfikowana do przewozu prezydentów Stanów Zjednoczonych. YC-121F Dwa prototypy z silnikami Pratt & Whitney T34-P-6 o mocy 4476 kW każdy. C-121G 32 morskie samoloty w wersji R7V-1 dostarczane dla USAF. TC-121G 0 samolotów treningowych w wersji C-121G. VC-121G Jeden C-121G służący tymczasowo do transportu VIP-ów. EC-121H 42 samoloty WE-121D ze zmodyfikowaną elektroniką. C-121J Zmieniona nazwa morskiej wersji R7V-1. EC-121J 2 samoloty EC-121D ze zmodyfikowaną elektroniką. NC-121J 7 samolotów C-121J zmodyfikowanych do potrzeb prowadzenia transmisji telewizyjnych dla żołnierzy w Wietnamie. VC-121J 4 samoloty C-121J zmodyfikowane do transportu VIP-ów. EC-121K Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-2. JC-121K Jeden samolot
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Lockheed Constellation · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.