Od 1915 do 1917 strzelcy łotewscy walczyli w Armii Imperium Rosyjskiego przeciwko Niemcom wzdłuż Dźwiny. Po rewolucji październikowej w 1917 większość żołnierzy stanęła po stronie bolszewików, tworząc formację znaną jako Czerwoni Strzelcy Łotewscy (ros. Красные латышские стрелки). Wśród przyczyn masowego poparcia przez nich bolszewików było między innymi to, że żołnierze nie mogli wrócić do domów, gdyż Łotwa była zajęta przez Niemców, a nadto po wprowadzeniu poboru, większość stanowili robotnicy, podatni na agitację, zamiast ideowych ochotników. 13 kwietnia 1918 r. z dziewięciu pułków łotewskich utworzona została z nich Dywizja Łotewska (Łatdiwizija), licząca 17-18 tys. żołnierzy i będąca pierwszą dywizją Armii Czerwonej. Oprócz jednostek piechoty dysponowała ona artylerią, oddziałem lotniczym i jazdą.
Uczestniczyli w rozpędzeniu Konstytuanty oraz tłumieniu powstań antybolszewickich w Moskwie w lipcu 1918 i w tym samym miesiącu w Jarosławiu, wchodzili m.in. w skład garnizonu kremlowskiego. Walczyli między innymi przeciwko wojskom Denikina, Judenicza i Wrangla. Oficer Czerwonych Strzelców Łotewskich, Jukums Vācietis, został pierwszym głównodowodzącym Armii Czerwonej.