thumb|Mundur Strzelców łotewskich z 1916 roku Strzelcy łotewscy (łot. Latviešu strēlnieki) – formacje wojskowe, powołane w 1915 do obrony bałtyckich terytoriów Imperium Rosyjskiego w czasie I wojny światowej. Początkowo ochotnicze, od 1916 pobór do nich prowadzony był pod przymusem wśród Łotyszy. W sumie walczyło w nich ok. 40 000 żołnierzy. Odegrali ważną rolę podczas wojny domowej w Rosji.
Historia Inicjatywa sformowania łotewskiej formacji wojskowej powstała po nagłośnieniu przez propagandę rosyjską bohaterskiej postawy dwóch batalionów pospolitego ruszenia złożonych z Łotyszy, walczących nad Dźwiną podczas odwrotu armii rosyjskiej w 1915 roku. Wówczas łotewscy deputowani do Dumy zaproponowali utworzenie ochotniczych łotewskich oddziałów, co zostało zaaprobowane przez cara, mimo że w Rosji dotąd starano się nie tworzyć odrębnych formacji narodowych. W ciągu kilku miesięcy zgłosiło się 6000 ochotników. W późniejszym okresie wprowadzono pobór do tych oddziałów i ich liczebność w 1916 roku sięgnęła 38 tysięcy.