Szczególny wpływ na rozwój średniowiecznej szermierki miał żyjący w XIV w. niemiecki mistrz Johannes Liechtenauer. Mimo iż jego prace nie zachowały się w oryginale, były cytowane przez licznych autorów przez następne stulecia, stanowiąc podstawę średniowiecznej szermierki mieczem długim. Najstarszym zachowanym przekazem, zawierającym jego nauki jest traktat z 1389 r. autorstwa Hanko Doebringera, będącego najprawdopodobniej jego bezpośrednim uczniemhttp://thearma.pl/artykuly-desw/johannes-liechtenauer-ojciec-niemieckiej-szermierki/..
Lichtenauer wyodrębnił zasadniczo 3 rodzaje walki: Bloßfechten – walka piesza bez opancerzenia. Roßfechten – walka konna. Kampffechten – walka w opancerzeniu. Określił również 4 podstawowe postawy szermiercze w walce długim mieczem, z których należało wyprowadzać dalsze akcje. Były to: thumb|Ilustracja z traktatu Cod. 44 A 8 autorstwa Petera von Danzig z 1452 r.