Średnia długość całkowita: 1141,5 mm (XIV w. i wcześniejsze) 1220,5 mm (XV w.) 1178 mm (XVI w.) Średnia długość głowni: 898,9 mm (XIV w. i wcześniejsze) 943,5 mm (XV w.) 916,5 mm (XVI w.) Najkrótszym spośród zmierzonych egzemplarzy był XVI w. egzemplarz A479 należący do Wallace Collection (79,5 cm), natomiast najdłuższym okazał się XV w. egzemplarz o numerze 12706, pochodzący z Livrustkammaren Stockholm (143,7 cm).
Średnia masa: 1473,4 g (XIV w. i wcześniejsze) 1647,6 g (XV w.) 1700,1 g (XVI w.) Najlżejszym eksponatem był XV-wieczny ZEF 12 o masie 1015 g, natomiast najcięższy był (wskazany wcześniej jako najdłuższy) egzemplarz o numerze 12706, który miał masę 2720 g.
Technika walki Miecz długi stanowił najpopularniejszy oręż opisywany w średniowiecznych traktatach szermierczych. Były one rodzajem podręczników, często bogato ilustrowanych, będących kompendium wiedzy autora w zakresie walki, stanowiąc zbiory technik użytecznych w pojedynkach. Do czasów współczesnych zachowały się ich liczne egzemplarze, dając pełny obraz sposobu walki mieczem długim w wiekach średnich