Wykopaliska w samej „świątyni Sina” okazały się bardzo ważne, gdyż pozwoliły odkryć nieprzerwaną sekwencję warstw tej budowli począwszy od okresu Dżemdet Nasr aż do końca okresu wczesnodynastycznego (w skrócie ED): warstwy I-V datowane są na okres Dżemdet Nasr, warstwy VI i VII na okres ED I, warstwy VIII i IX na okres ED II a warstwa X na okres ED III. Plan najwcześniejszej świątyni jest oparty na klasycznym planie świątyń sumeryjskich z południowej Mezopotamii. Od warstwy IV świątynia ta stała na wysokim tarasie, a dostęp do niej umożliwiały schody. W okresie wczesnodynastycznym budowla ta stawała się coraz większa i bardziej monumentalna. Na zachód i południe od „świątyni Sina” odkryto stratygraficznie związane z nią pozostałości wczesnodynastycznych domów prywatnych, małej świątyni bogini Nintu i tzw. „świątyni w kwadracie O 43". Na zachód od domów prywatnych i w pobliżu murów miejskich odkryto tzw. Świątynię Owalną. Trzy warstwy tej wczesnodynastycznej świątyni zostały przebadane. Niestety nie wiadomo jakiemu bóstwu świątynia ta była poświęcona. Cella (wewnętrzna część świątyni), która nie zachowała się, wzniesiona została na szczycie wysokiego tarasu i dotrzeć do niej można było schodami. U podstawy tarasu znajdował się dziedziniec otoczony mniejszymi pomieszczeniami.