Historia Stanowisko w Chafadżi zasiedlone zostało najprawdopodobniej pod koniec okresu Uruk (koniec IV tys. p.n.e.). Największy rozkwit przeżywało w okresie wczesnodynastycznym (ok. 2900–2350 p.n.e.). Nie jest wykluczone, że już wówczas istniejące tu miasto znane było pod nazwą Tutub. Po upadku imperium III dynastii z Ur (ok. 2000 p.n.e.) Tutub znalazło się pod kontrolą miasta-państwa Esznunna. Po zniszczeniu Esznunny przez Hammurabiego (1792–1750 p.n.e.) Tutub znalazło się w granicach państwa babilońskiego. Samsu-iluna (1749–1712 p.n.e.), syn Hammurabiego, rozkazał wznieść tu w 23 roku swego panowania twierdzę, którą nazwał swoim imieniem – Dur-Samsu-iluna (akad. Dūr-Samsu-iluna, tłum. „Twierdza Samsu-iluny”). Późniejsze dzieje stanowiska są nieznane.
Wyniki badań archeologicznych Tell A Z czterech telli w Chafadżi tell A został najlepiej przebadany. Odkryto tu tzw. „świątynię Sina” (nazwana tak przez odkrywców, ale obecnie uznaje się za małoprawdopodobne, by była poświęcona temu bogowi), domy prywatne, tzw. „świątynię w kwadracie O 43", świątynię bogini Nintu i tzw. Świątynię Owalną. W wykopie sondażowym pod „świątynią Sina” udało się osiągnąć warstwę naturalną, co pozwoliło wykazać, że zasiedlenie tego tella zaczęło się w późnym okresie Uruk.