W tym samym czasie kiedy powstała armata sześciofuntowa, standardowym działem przeciwpancernym w armii amerykańskiej była 37 mm armata przeciwpancerna M3, która podobnie jak poprzednik QF 6-pounder, w 1940 była już konstrukcją przestarzałą. Amerykanie zdecydowali się więc rozpocząć produkcję armaty brytyjskiej na licencji jako 57 mm M1, wersja amerykańska była praktycznie identyczna z brytyjską, różniła się tylko nieco dłuższą lufą w porównaniu z wersją brytyjską.
Odmiana czołgowa tej armaty używana była między innymi przez czołgi piechoty Valentine (w wersji VIII, IX, X) i Churchill (III i IV), czołgi pościgowe Crusader (III) oraz Cromwell (wczesne wersje).
Odmiany Mk 2 – pierwsza wersja produkcyjna, Mk 3 – wersja czołgowa odmiany Mk 2, Mk 4 – nieco dłuższa lufa, zmieniony hamulec wylotowy, Mk 5 – wersja czołgowa odmiany Mk 4, Airlanding – wersja Mk 4 ze zmodyfikowanym podwoziem tak aby mieściła się w szybowcu transportowym Horsa, 57-mm M1 – wersja budowana w Stanach Zjednoczonych bez hamulca wylotowego, Molins – wersja przeznaczona do samolotów De Havilland Mosquito z automatem ładującym,