W maju 1948 w Palestynie rozpoczęła się I wojna izraelsko-arabska, która była kontynuacją wojny domowej w Palestynie (1947–1948). W przeciwieństwie do wojny domowej, była to typowa wojna o charakterze konwencjonalnym, w którym zaangażowało się szereg państw arabskich. Na froncie południowym część pustyni Negew, pas wybrzeża i większą część Judei zajęły wojska egipskie, które starały się kontynuować swoje natarcie w stronę Tel Awiwu. Z tego powodu już 16 maja przeprowadzono ewakuację kobiet i dzieci z kibucu Be’erot Jicchak, którego obronę powierzono 9 Batalionowi Brygady Negew. W kibucu pozostało ogółem 90 pracowników i żołnierzy, z czego 30 było kobietami. W tym samym dniu dwa egipskie oddziały piechoty podjęły nieudaną próbę zajęcia Be’erot Jicchak. Po tym niepowodzeniu Egipcjanie pozostawili niewielkie siły blokujące kibuc i kontynuowali dalsze natarcie na północ. Jednak operacja Filistia (29 maja–3 czerwca) zatrzymała ich i zmusiła do zmienienia kierunku natarcia na zachód. Przez cały ten czas odizolowany kibuc Be’erot Jicchak znajdował się pod ostrzałem artyleryjskim – spadło na niego około 5 tys. pocisków.