W niektórych wyrazach prasłowiańskie x rozwinęło się z innych dźwięków PIE, np. z grup *kH, *ks, *sk. Na końcu wyrazu spółgłoski często zanikały (ewentualnie pojawiał się jer, jak w (j)azъ < *e:g^h), co dało początek zasadzie sylaby otwartej.
Ponadto:
c´ < k (II palatalizacja); ´ (dz´) < g (II palatalizacja); s´ < x (II palatalizacja); č < kj, k (I palatalizacja); šč < stj, skj, sk (I palatalizacja); ž (ždž) < zdj, zgj, zg (I palatalizacja); š < sj, xj, x (I palatalizacja); ž < zj, gj, g (I palatalizacja).
Procesy fonetyczne w okresie prasłowiańskim Palatalizacje pierwsza palatalizacja k, g, x > č, (dž), š przed i1, ě1, e, ę, ь, j i sonantami l´, r´( uprościło się potem do ž wszędzie, w niektórych językach z wyjątkiem pozycji po z); zachodziła w III – VI w.n.e.;
druga palatalizacja k, g, x > c´, ´ (dz´), s´ przed i2, ě2 (s´ zmieszało się potem z s lub š w poszczególnych dialektach słowiańskich, ´ (dz´) uprościło się do z, z wyjątkiem m.in. polskiego); zachodziła ok. VI-VII w.n.e.;
trzecia palatalizacja k, g, x > c´, ´ (dz´), s´ po samogłoskach przednich (i, ь, ě, e, ę) i sonantach l´, r´ ?