Kolejnym zadaniem jakie stawiał sobie ruch była walka o prawa wyborcze.
Walka o prawa wyborcze
Walka o prawa wyborcze dla kobiet była głównym celem ruchu feministycznego na przełomie XIX i XX wieku. Zaangażowane w nią aktywistki nazywano sufrażystkami od łacińskiego słowa suffragium oznaczającego głos wyborczy. Sufrażystki skupiały się w organizacje, np. w National American Woman Suffrage Association (Stany Zjednoczone), National Union of Women’s Suffrage Societies czy Women’s Social and Political Union (Wielka Brytania). Stosowały też różnorodne metody działania: pikiety, działalność edukacyjna, czy akty obywatelskiego nieposłuszeństwa. Działalność ta spotkała się ze sprzeciwem m.in. ze strony ruchu antysufrażystowskiego.
Koniec pierwszej fali feminizmu Duże zmiany w sytuacji kobiet przyniosła I wojna światowa. W związku z powszechną mobilizacją, wiele kobiet poszło do pracy. Pozwoliło to przełamać wiele stereotypów płci i przyniosło znaczące zmiany w strukturze zatrudnienia. W latach 20. i 30. XX wieku większość krajów europejskich przyznała kobietom pełne prawa wyborcze. Jako że był to główny punkt programu ruchu feministycznego, uznaje się to za koniec pierwszej fali feminizmu. Ruch znacząco osłabł, by stać się głośnym dopiero w latach 70.