Była to szeroka koalicja kobiet i różnych organizacji, zawierająca zarówno skrzydło konserwatywno-chrześcijańskie (Woman's Christian Temperance Union) jak i bardziej radykalne (Matilda Joslyn Gage z National Woman Suffrage Association).
W Wielkiej Brytanii szeroko dyskutowane było stanowisko Johna Stuarta Milla, który w Poddaństwie kobiet przeciwstawił się tradycyjnemu poglądowi o niższości kobiet, wskazując, że są one pod każdym względem równe mężczyznom i powinny być równe wobec prawaJohn Stuart Mill; The Subjection of Women (1869) na Wikiźródłach . W 1867, jako członek Parlamentu, Mill zaproponował przyznanie kobietom głosu. Wniosek ten jednak przepadł w Izbie Gmin (196 głosów przeciwko 73).
Druga połowa XIX wieku przyniosła kobietom prawną emancypację w wielu obszarach życia. W Stanach Zjednoczonych reformy prawa małżeńskiego przeprowadzono w latach 50. XIX w. Prowadziły one do uniezależnienia kobiet od męskich opiekunów. W latach 60. i 70. tego samego wieku przeprowadzono natomiast reformy systemu edukacji, umożliwiające dziewczynkom zdobywanie wykształcenia. Reformy te uznano za duży sukces ruchu kobiecego, objaw jego siły i potencjału.