Księga wyrosła na tle zhellenizowanego judaizmu, charakterystycznego dla diaspory aleksandryjskiej – charakterystyczny jest brak wzmianek o świątyni i prawodawstwie kultycznym. Takie środowisko powstania jest najbardziej prawdopodobne ze względu na przesłanie teologiczne utworu, oparcie go na Septuagincie, oraz szereg aluzji odnoszących się do tamtejszych warunków. Wiele fragmentów tekstu wskazuje, że jego autor żył w Egipcie. Tekst prawdopodobnie powstał w środowisku egipskiej sekty terapeutów, do których można znaleźć pewne nawiązania w tekście dokumentu. Postulat dotyczący chrześcijańskich przeróbek w tekście nie znajduje potwierdzenia w dalszych badaniach, również próby przypisania zakończenia tekstu chrześcijańskiej sekcie montanistów wydają się być bezzasadne.
Komentarze Ojców Kościoła do Księgi Hioba świadczą o znajomości tego apokryfu w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, kiedy był wykorzystywany do uwypuklenia paraleli między Hiobem a Chrystusem. Nawiązuje do niego prawdopodobnie Tertulian (De patientia 14,2-7). Księga została jednak odrzucona jako niekanoniczna zarówno przez Kościół jak i rabinów.