w Supraślu, a dwie dalsze części tego dzieła również przełożone przez niego, wyszły w Krakowie dopiero w 1772 r.
Wypuszczony z więzienia (1607) wrócił do Polski w 1608 r. W 1611 r. został gwardianem klasztoru bernardynów w Sokalu nad Bugiem. Doprowadził tam do końca budowę okazałego kościoła. Posiadał „wielką sławę jako budowniczy, bracia mu to cenili nierównie bardziej, niż prace piśmienniczą”. (ks. K. Kantak). Powiększył również tamtejszą bibliotekę. W latach 1620–1623 był gwardianem klasztoru w Nowem nad Wisłą, a w 1623–1625 gwardianem w Bydgoszczy. W klasztorze bydgoskim urządził po myśli prowincjała Leonarda Starczewskiego dom rekolekcyjny, wprowadzając surowszy tryb życia zakonników. Przy klasztorze założył także wielki sad owocowy.
W 1626 r. wszedł do zarządu prowincji warszawskiej i później znowu był gwardianem w Sokalu. Pod koniec życia osiadł w Bydgoszczy i tam zmarł 27 maja 1642 r.
Jego imię nosiła jedna z ulic międzywojennej Bydgoszczy, przy zabudowaniach pobernardyńskich. Po II wojnie światowej nazwę ulicy Pawła z Łęczycy zmieniono. Obecnie jego imię nosi ulica na osiedlu Przylesie w bydgoskiej dzielnicy Fordon.
Zobacz też Klasztor Bernardynów w Bydgoszczy