Paweł z Łęczycy (ur. ok. 1572 w Łęczycy, zm. 1642 w Bydgoszczy) – bernardyn, gwardian, kustosz, definitor, egzorcysta, tłumacz.
Życiorys Urodził się w 1572 w Łęczycy, nie wiadomo z jakich rodziców, prawdopodobnie plebejskich. Już jako czternastoletni chłopiec wstąpił w 1586 r. do zakonu bernardynów. Po odbyciu nowicjatu i zakonnego studium teologii został skierowany do Akademii Wileńskiej (1598-1599). Tam sprawował nadzór nad innymi bernardynami, studiującymi w tej uczelni. W 1600 r. wysłano go do Rzymu jako socjusza (towarzysza) Hieronima Przybińskiego, udającego się na kapitułę generalną. Pobyt we Włoszech wykorzystał na dobre opanowanie języka włoskiego. Stamtąd też przywiózł dzieła, które stały się zalążkiem jego późniejszej biblioteki.
W 1602 r. został kustoszem warszawskim oraz definitorem (doradcą prowincjała). Zbudował wówczas przy klasztorze budynek dla gości (forasterium), w którym do 1643 r. mieściła się nuncjatura. W 1604 r. ponownie jeździł do Rzymu, aby spowodować odwołanie z prowincji komisarza Włocha, a mianowanie w jego miejsce Polaka.