Do czasów II wojny światowej, struktura etniczno-wyznaniowa miasta była zróżnicowana. W 2 poł. XIX wieku społeczność współtworzyli głównie Polacy (katolicy) oraz Żydzi, którzy zaczęli się osiedlać już w 2 poł. XVI wieku. Niewielki odsetek ludności miasta i okolicznych miejscowości stanowili RusiniPod koniec XIX wieku w Krasnobrodzie mieszkało 558 katolików, 1039 Żydów i 5 prawosławnych..
Parafia rzymskokatolicka została erygowana prawdopodobnie w II poł. XVI wieku. W 1595 świątynię parafialną przejęli wierni wyznania kalwińskiego na skutek przejścia na to wyznanie właścicieli miasta, Leszczyńskich. W 1647 miejscowość przeszła na własność Zamoyskich i sytuacja religijna uległa zmianie. W miejscu objawień Matki Bożej, w latach: 1648-64, postawiono kościół. Wojewoda sandomierski Jan Zamoyski, 23 listopada 1664, wystawił dokument będący podstawą do założenia klasztoru dominikańskiego w Krasnobrodzie.
Miasto mocno ucierpiało w czasie powstania Chmielnickiego. W drugiej połowie XVII wieku Krasnobród kilkakrotnie plądrowali Tatarzy. Podczas jednego z najazdów miejscowość spłonęła, a wraz z nią okazały kościół drewniany. W 1763 król August III na nowo nadał Krasnobrodowi prawa miejskie.