João Gonçalves Zarco (ur. ok. 1390 w Tomarze, zm. 21 listopada 1471 w Funchalu) – portugalski żeglarz i podróżnik, współodkrywca wyspy Porto Santo i całego archipelagu Madery.
Pochodził z niższej szlachty, będąc synem Gonçalvo Estevesa Zarco i jego żony D. Brites. W pierwszych dziesięcioleciach XV wieku żył jako escudeiro (paź) na dworze infanta Henryka Żeglarza. Dość szybko został żołnierzem i od młodych lat zajmował się ochroną wybrzeża Algarve przed atakami muzułmańskich piratów (Maurów) jako kapitan statku oraz dowódca karawel. Brał udział w zdobyciu Ceuty w 1415 r. gdzie stracił oko. Kierował wyprawą, która w 1418 r. przypadkowo odkryła wyspę Porto Santo, a podczas drugiej wyprawy - w 1419 r. - Maderę (w obydwu z nich towarzyszył mu Tristão Vaz Teixeira). Po powrocie do Portugalii Zarco przekonał księcia Henryka Żeglarza o sensowności założenia na Maderze kolonii. Jeszcze w 1419 r. król Portugalii nakazał zasiedlenie bezludnego archipelagu, do którego nie rościła sobie prawa żadna inna potęga europejska (co prawda archipelag widniał na niektórych mapach morskich z XIV wieku, ale o jego istnieniu w Europie zapomniano). Po zbadaniu całego archipelagu Madery w latach 1419−1421 (wraz z towarzyszami − Tristão Vaz Teixeirą i Bartolomeu Perestrelo), około 1425 r.