Traktat został podpisany przez premiera Aleksandra Marghilomanu, ratyfikowany przez parlament Rumunii w dniach 28 czerwca (Izba Deputowanych) – 4 lipca (Senat), jednak król Ferdynand I Hohenzollern uchylił się od jego podpisania, co dało podstawę do podważenia mocy prawnej traktatu w zmienionej sytuacji wojskowo-politycznej.
Po rozpoczęciu ofensywy wojsk Ententy na froncie południowym (z kierunku Salonik) i podpisaniu 29 września 1918 przez Bułgarię zawieszenia broni z Ententą, rząd Rumunii uznał traktat bukareszteński za nieobowiązujący, a Rumunię za znajdującą się nadal w stanie wojny z państwami centralnymi i 10 listopada 1918 wznowił działania wojenne przeciwko Austro-Węgrom, podejmując ofensywę w Siedmiogrodzie.
Epilog – uchylenie traktatu Traktat został uchylony 11 listopada 1918 roku przez art. XV zawieszenia broni podpisanego w Rethondes (Compiègne) pomiędzy Niemcami a Ententą. 28 czerwca 1919 roku w art. 259 traktatu wersalskiego Niemcy zrzekły się ostatecznie korzyści wynikających z traktatu w Bukareszcie. Zmiany terytorialne na rzecz Austro-Węgier i Bułgarii zostały uchylone w 1919 roku traktatami zawartymi w Saint Germain, Trianon i Neuilly-sur-Seine.
Zobacz też Rumunia w I wojnie światowej