Dalsze rokowania prowadził nowo powołany rząd premiera Aleksandra Marghilomanu, któremu udało się uzyskać utrzymanie dostępu Rumunii do Morza Czarnego w delcie Dunaju i ograniczenie poprawek strategicznych w Karpatach na rzecz Austro-Węgier głównie do okolic niezamieszkanych przełęczy górskich (jednak kilka miejscowości górskich one objęły). Jednocześnie Rumunia uzyskała zgodę państw centralnych na aneksję Besarabii, okupowanej przez armię rumuńską od kwietnia 1918. Ceną były długoletnie koncesje gospodarcze na rzecz kapitału niemieckiego i austro-węgierskiego w przemyśle rumuńskim, w szczególności w obszarze wydobycia ropy naftowej (Zagłębie Ploeszti).
Pokój na tych warunkach został ostatecznie zawarty w Bukareszcie 7 maja 1918 roku.
Postanowienia traktatu Rumunia utraciła południową Dobrudżę (uzyskaną w 1913 roku po II wojnie bałkańskiej kosztem Bułgarii), na rzecz Carstwa Bułgarii, północna Dobrudża stała się kondominium czterech państw centralnych, przy czym zamiarem Niemiec było utrzymanie jej przy Rumunii. Na rzecz Austro-Węgier utraciła strategiczne przełęcze górskie w Karpatach oraz najbliższe okolice (np. miejscowość Predeal). Uzyskała zgodę na aneksję Besarabii. Cesarstwo Niemieckie otrzymało na 90 lat dzierżawę rumuńskich szybów naftowych. Dynastia Hohenzollernów utrzymała się na tronie Królestwa Rumunii.