Teoria etosu Nauka o etosie była dziedziną nie tylko teoretyków muzyki, ale i filozofii (rozwinęli ją m.in. Platon i Arystoteles). Według tej teorii muzyka wzmacniała lub osłabiała charakter, tworzyła dobro lub zło, dawała spokój lub wywoływała wzburzenie. Grecy wierzyli, że poszczególne skale mają określony etos, czyli że wywierają określony wpływ na słuchacza. Za najdoskonalszą uznawano skalę dorycką - upatrywano w niej prostotę, spokój, dostojeństwo, uważano, że wspiera równowagę duchową człowieka. Skala frygijska budziła, namiętność, gwałtowność i niepokój, a lidyjska była używana przy lamentach i pieśniach żałobnych, wywoływała ona smutek. Skala miksolidyjska wzbudzała w ludziach wzruszenie, płacz. Grecy dostrzegali w muzyce siłę oczyszczającą, zwaną katharsis.
Rytmika Rytmika muzyki greckiej była związana z rytmem słowa czyli z metryką. Rytmem rządziły akcenty mowy i zasady poezji greckiej. Rytmika opierała się na dwóch podstawowych wartościach: długa akcentowana (-); gr. thesis krótka nieakcentowana (U); gr. arsis
Wartości te były grupowane w tzw. stopy metryczne;