Istotnym teoretykiem w ówczesnych czasach był również Arystoksenos z Tarentu (IV p.n.e.), uczeń Arystotelesa, uważany później za jednego z wybitniejszych muzykologów. Stworzył zwarty system nauki o muzyce, który jeszcze w XIX w. był wzorem dla muzykologii. Arystoksenos posiadał również ogromną wiedzę w zakresie harmoniki, która odnosi się do muzyki jako systemu dźwiękowego.
System skalowy Podstawą systemu muzycznego był tetrachord, czyli 4 dźwięki w obrębie kwarty. Grecy wyróżniali 3 rodzaje tetrachordu: diatoniczny- który występował w trzech postaciach: dorycki 1+1+1/2 (e,d,c,h) frygijski 1+1/2+1 (d,c,h,a) lidyjski 1/2+1+1 (c,h,a,g) chromatyczny - 1,1/2+1/2+1/2 (a,ges,f,e) enharmoniczny - 1+1+1/4+1/4 (g,f,eis,e)
Połączenie 2 tetrachordów dawało skalę. Były 3 skale główne: dorycka (od dźwięku e1 do e) frygijska (od d1 do d) lidyjska (od c1 do c)
Skale greckie budowane były w kierunku opadającym. Powyżej każdej skali budowano jej poboczną odmianę, która miała przedrostek hyper (np. hyperlidyjska), a poniżej - hypo. Skala hyperdorycka nosiła nazwę miksoliyjskiej (od h1 do h), a hypodorycka - eolskiej (od a do A). Cały system dźwiękowy obejmował 4 tetrachordy i nazywany był systemem doskonałym (systema teleion).