W roku 1928, w randze rotmistrza, pełnił służbę w 8 pułku strzelców konnych z Chełmna (dowodził szwadronem zapasowym pułku stacjonującym we Włocławku). Zajmował w tym czasie 81. lokatę wśród rotmistrzów kawalerii (w starszeństwie z dnia 1 czerwca 1919 r.). W marcu 1929 r. zwolniono go z zajmowanego stanowiska i oddano do dyspozycji Dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII, z równoczesnym przeniesieniem macierzyście do kadry oficerów kawalerii. W stan spoczynku przeszedł z dniem 30 września 1929 roku, w wyniku zatwierdzenia przez Ministra Spraw Wojskowych (rozkaz z 5 sierpnia 1929 r.) orzeczenia komisji wojskowo-lekarskiej Okręgu Korpusu Nr VII z dnia 18 czerwca 1929 r., stwierdzającego zupełną i trwałą niezdolność rtm. Junczysa do służby wojskowej zawodowej (kategoria zdrowia "E"). Od października 1929 r. naczelnik więzienia w Rawiczu. W roku 1934 przynależał do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII i znajdował się, jako rotmistrz kawalerii w stanie spoczynku, na ewidencji PKU Jarocin (przewidziany był do użycia w czasie wojny). W czasie okupacji powołany na stanowisko naczelnika więzienia Pawiak, po czym przeniesiony na stanowisko naczelnika Centralnego Aresztu przy ul. Daniłowiczowskiej. Po upadku powstania warszawskiego wywieziony do pracy w okolicach Hanoweru. W sierpniu 1947 r. powrócił do Polski i zamieszkał we Wrocławiu.