był on zarazem lżejszy, przestronniejszy i zapewniał lepszą widoczność. Zamontowany był w nim jeden ruchomy karabin maszynowy Vickers K, posiadający ograniczony sektor ostrzału. Dopracowano aerodynamikę samolotu, redukując opór o ok. 10%, w tym zastosowano nisko osadzoną wieżyczkę grzbietową z czterema karabinami maszynowymi i niższą kopułkę astronawigacyjną. Zastosowano też nową wersję silników Merlin 22 (1480 KM). W serii IA wprowadzono też możliwość przenoszenia bomb wagomiaru 1814 kg oraz 3629 kg. Prototyp serii IA został oblatany 24 grudnia 1942 roku, po czym trafiła ona do produkcji. W lipcu 1943 roku powiększono podwójne stateczniki pionowe, zmieniając ich kształt z trójkątnych na trapezowe (typu D), w celu poprawienia poważnych problemów ze sterownością samolotu po utracie jednego lub dwóch silników po jednej stronie (ta modyfikacja była też wprowadzana w starszych samolotach podczas remontów). Zmiana stateczników wyeliminowała ten problem, z powodu którego utracono do tej pory wiele maszyn.