W celu zwiększenia osiągów przez zmniejszenie oporu, od sierpnia 1942 roku modyfikowano wyprodukowane samoloty, zastępując przednią wieżyczkę przez obły nieoszklony nos, tzw. typu Z lub Tempsford, posiadający jedynie małe okienka. Najpierw modyfikowano w ten sposób samoloty 138 Dywizjonu bazującego w Tempsford dla celów operacji specjalnych, stąd wariant ten został oznaczany jako Mk.II Series I (Special), a nieformalnie Mk.IIZ, ale został następnie zaadaptowany także dla celów bombowych. Nos kadłuba wykonywały warsztaty Tollerton Aicraft Services, a modyfikacja ta wprowadzana była następnie także fabrycznie. Na części samolotów usuwano wysoką wieżyczkę grzbietową albo wprowadzono nową, niższą wieżyczkę grzbietową z czterema karabinami maszynowymi. Wszystkie serie posiadały ponadto wieżyczkę ogonową z czterema karabinami maszynowymi. Istotne zmiany wprowadziła seria Mk.II Series IA – przede wszystkim nowy kształt nosa kadłuba, standardowy dla późniejszych wersji. Nowy nos był dłuższy o 45,7 cm, opływowy, uformowany z dużych sferycznych przezroczystych elementów, tłoczonych na gorąco ze szkła organicznego Perspex;