Wersja Okamoto wyróżnia się tym, że jest to miłosna historia, podobna do innej, znanej w teatrze kabuki, zatytułowanej Botan Dōrō. Był to okres Meiji, który przyniósł otwarcie kraju na wpływy zewnętrzne, także w sztuce. Zawierały one m.in. wiele elementów zachodniego romantyzmu i w Japonii zostały one na krótko zaadaptowane w teatrze kabuki jako tzw. "styl nowego kabuki". Było to nieudane połączenie kultur Wschodu i Zachodu i maniera ta szybko zanikła.
Adaptacje Historia Okiku jest stara, jednak jej prawdziwe pochodzenie jest nieznane. Pierwsze pisane wzmianki podają, że pojawiła się w 1714 r. Doczekała się wielu udanych przedstawień lalkowych. Natomiast na deskach teatru kabuki, pojawiła się w 1824 r. pod tytułem Banchō Sarayashiki. Jednoaktowa wersja została stworzona w 1850 r. Jednak ta adaptacja nie cieszyła się popularnością.
Historia Okiku była popularnym tematem także dla artystów tworzących ukiyo-e. W 1830 r. Hokusai Katsushika namalował serię wspaniałych obrazów pt. Kaidan. Ekin, nieco mniej znany artysta, który miał problemy z wymiarem sprawiedliwości, także stworzył przepiękne dzieło przedstawiające Okiku oskarżaną przez Tetsuzana. Natomiast Yoshitoshi Tsukioka ukazał arcydzieło w postaci trzydziestu sześciu Duchów.